آنتیاکسیدانها احتمالاً خیلی پیش از آن که در تاریخ ثبت شوند برای نگهداری چربیها مورد استفاده قرار میگرفتند. در زمانهای پیش از تاریخ گیاهان علفی و ادویهجات نه تنها برای طعم بخشیدن به غذا بلکه به واسطه خواص ضدعفونی و حفاظتکنندگی خود به کار میرفتند. اولین بار برتولت (1797) و پس از آن داوی (1817) گزارش کردند که برخی ترکیبات معین موجب کندی عمل واکنشکنندههای اکسیداتیو میشوند. شاید اولین گزارش درباره استفاده از آنتیاکسیدانها در چربیها مربوط به دس چامپس (1834) باشد. وی مشاهده نمود که صمغ بنزوئین و عصاره درخت صنوبر قادر هستند فساد پمادهای ساخته شده با چربی خوک را کند نمایند. در نیمه قرن نوزدهم چوریو ول ادعا کرد که چوب بلوط یک عامل ضد خشکی برای روغن بذر کتان است زیرا وی مشاهده کرده بود که روغن بذر کتان در ظروفی از جنس چوب بلوط بسیار کندتر از سایر سطوح طبیعی خشک میشود.
رایت (1852) مشاهده نمود که بومیان آمریکا در دره اوهایو از پوست نوعی درخت نارون برای محافظت چربی خرس استفاده میکردند. او دریافت که نارون در نگهداری کره هم موثر است. 30 سال بعد پوست نارون به عنوان یک ماده آنتیاکسیدان به ثبت رسید.
دانش و اطلاعات امروزی در مورد خواص شیمیایی در جهت جلوگیری از تجزیه اکسیداتیو روغنها و چربیها با مطالعات کلاسیک مورئو و دوو فرایز آغاز گردید. ضمن جنگ جهانی اول و کمی پس از آن این محققان بیش از 500 ترکیب را برای فعالیت آنتیاکسیدان مورد آزمایش قرار دارند. این تحقیقات پایهای و اهمیت گسترده اکسیداسیون در کلیه عملکردهای صنعتی موجب شکل گرفتن زمینههای تحقیقی در مورد افزودنیهای شیمیایی تنظیمکننده اکسیداسیون شده است و این جستجو و تحقیق هنوز در حال پیشرفت است (79).